martes, 13 de diciembre de 2016

¡Grita!

Eres el subconsciente.
Nadie te conoce ni sabe con seguridad por qué actúas de ese modo. Ni siquiera tú lo sabes.
Parece que te dejes llevar por la brisa que mueve las ramas deshojadas este otoño.
No te muestras, sólo callas, miras, piensas. Pero, ¿qué piensas? Hablar te asusta, lo sé. ¿Qué dirán? ¿Qué van a decir si no dices?
Ellos hablan y hablarán. Dales algo jugoso para compartir. Ofrece motivos con rabia, con fuerza, en voz alta.
Hazte conocer por lo que hablas y no por lo que callas. Piensa que lo que calles se quedará contigo hasta que mueras y, ahí se perderá, en la nada. No obstante, lo que expreses dará que hablar y quién sabe hasta adónde podrá llegar esa voz en la Tierra.
¡Grita! Aunque pienses que lo haces en el vacío. Tal vez no lo veas ahora, pero es posible que el eco propague ese mensaje que creíste dejar en vano.
Grita alto y repetidas veces. Si te reprimes, ganan ellos.
El día que dejes de esconderte y alejes de ti el miedo, la gente sabrá quién eres, qué quieres. Hasta entonces seguirás siendo un enigma por descifrar dentro de la caja de Schrödinger, perdida en la Atlántida.

domingo, 11 de diciembre de 2016

Actualidad

Tú eres paz, él es guerra.
Tú eres libertad, él es cadena.
Tú eres viento, él es humo.
Tú eres agua, él es alcohol.
Tú eres hogar, él es calle.
Tú eres salud, él es enfermedad.
Tú eres madurez, él es niñez.
Tú eres inteligencia, él es estupidez.
Tú eres futuro, él es presente.
Tú eres sentimiento, él es indiferencia.

— ¿Y por qué seguís juntos?
— No sé, folla bien.

jueves, 1 de diciembre de 2016

València

No t'acabes d'adonar d'on eres, fins que no te'n vas de la teua terra.

Ay, València, València, com et trobe a faltar!
Des de l'arròs  fins a l'orxata,
des de les Falles fins al 9 d'Octubre,
des de la gent fins a la llengua.

M'estime cada racó de la meua València,
fent un recorregut per tota l'horta,
passejant per la Malvarrosa,
navegant per l'Albufera.

No t'acabes d'adonar de qui eres, fins que no pots menjar Paella.

On està la Paella de mon pare?
Eixa Paella de Diumenge al xalet amb la familia,
amb una bona picaeta de pernil i formatge
i un bon café amb dolços seguit d'un Gintonic.

Que parlant del Gintonic,
ha faltat la nostra Rita Barberà.
No vaig a entrar en política,
però la noticia em va recordar aquell famós dia de "caloret faller".

Ay, el caloret faller, quins records!
Aquell dia allí estava jo,
en front de les Torres de Serrano,
el gloriós dia de la Cridà que va passar a la historia.

Ara, a 2000 kilometres de casa ho veig més prop,
És irònic, però ara em sent més valenciana que mai,
més prop de la meua cultura que mai.
Ara és quan vull i no puc parlar valencià.

No savia que era tan valenciana fins que vaig anar-me'n.
La gent diu que parle diferent,
que no és "torrà", sinò "barbacoa",
que no és "fer-se una cervesa", sinò "prendre o beure una cervesa".

La gent ací no sap què és una coca,
em miren estrany quan dic de "fer-nos una coca".
I la Cassalla... els alemanys van de forts en el Jäger,
però tindríen que vindre a València a tastar un poquet de Tenis del bó.

I la bona mona de pascua amb el catxirulo per l'horta,
per què en la resta d'Espanya no es fa?
jo creia que el que hi havia a València estava en la resta del pais,
però no, només es troba en la meua terra.

Què quantitat de cultura té la meua València,
i què poc sabem.
Donem per sentat que és normal
i necessitem marxar per veure que només es fa allà.

En dies com aquest recorde les meues Falles i s'encen el pit.
Pensar en el màgic moment de la Cremà.
S'apaguen les llums, s'encenen les flames,
les falleres ploren i el foc calfa els abarrotats carrers expectants.

I aleshores queda tan sols una veu en l'aire,
una veu que crema el pit més que les flames,
una veu que fa més soroll que una mascletà del senyor Caballer,
una veu que emociona a tots els valencians i valencianes.

Per a ofrenar noves glòries a Espanya,
tots a una veu, germans vingau.
Ja en el taller i en camp remoregen,
càntics d'amor himnes de pau!

Mascletà UNESCO 2016



lunes, 14 de noviembre de 2016

Y así fue

Ella estaba cansada de hombres que no la supieran interpretar,
ella tenía muchas teclas y ellos falta de tacto.

Ella quería un pianista,

un hombre de manos rápidas y delicadas que la supiera tocar.

Ella necesitaba un artista,

del que naciera el ritmo, la armonía.

Ella era música,

ellos sordos e incultos.

Ella era una pieza complicada,

no bastaba con cualquier autor.

Ella buscó a su Mozart, a su Chopin,

pero no quedaban en aquel tiempo.

Ella se rindió y tiró la toalla,

y así fue como una hermosa melodía jamás fue escuchada.

sábado, 1 de octubre de 2016

¿Sabes qué? Me llegó a gustar incluso el sabor a tabaco porque lo recibía directamente de tus labios. Me enganché, y ya no sabía si a ese sabor o a ti. Tu olor era una mezcla de cigarro con colonia fuerte, algo duro, fuerte, potente, incluso erótico. Era el olor y el sabor del hombre, de ese hombre que eras tú y solo tú. Con el que me gustaba compartir mis sábanas y al que me gustaba invadirle el pecho. Ese fuiste tú, mi amor. Me hacías llegar al éxtasis con los ojos cerrados, solo oliéndote, solo tocándote, solo dejándome llevar. Fuiste lo más fuerte que había probado nunca y tuve que ir realmente a un centro de desintoxicación para poder dejarte de lado, para dejar que salieras de mi vida. Es realmente irónico que tuviera que desintoxicarme yo, cuando eras tú quien necesitaba ayuda. 
Ay, mi amor, ojalá fueran más fuertes la razón y el alma y más débiles los vicios e impulsos. Te llegué a amar con todo lo que uno puede abarcar; y ya no estás. Pero lo que me hace seguir adelante es saber que no te he perdido, te perdiste. Yo siempre supe dónde estaba y adónde quería llegar, fuiste tú quien se perdió, tuvo miedo y huyó. Y ahora somos dos seres incompatibles. Con todas las veces que hemos sido compatibles... Fuiste mi mayor compatibilidad dentro de la incompatibilidad, me completabas; y ya no estás. ¿Y qué nos queda? El recuerdo de un amor imposible que pudo ser posible, y todos los sueños que teníamos, rotos. Es duro, mi amor. No ha habido día que no pensara en ti, pero una debe asumir que su amor tiene nueva compatibilidad dentro de la incompatibilidad; y esa ya no es ella. Así que aquí termina nuestra historia de amor puro, tóxico y doloroso. Nuestra historia de llantos y besos, nuestra historia de decepciones y rosas.

lunes, 4 de julio de 2016

Pura ficción

Creo que me estoy volviendo loca. El mundo ha dejado de parecerme real, las cosas no tienen sentido, la sociedad es para mí más cruel cada día, amanece diferente, todo me asusta. El paso del tiempo y la falsedad de esta vida son lo que más miedo me da. Todo es mentira a mi parecer y no encuentro una salida, una escapatoria. La ilusión desaparece precisamente porque no veo futuro a este mundo cruel e irreal. Ahora tengo tiempo, ¿y qué? No sé dónde meterme ni qué hacer con él. Escribir ya no alivia y viajar ya no sé si me llena. Tengo un gran mal interno que nadie puede curar. Creía que este era el camino, pero me siento encerrada y asustada. Soy un pequeño ratón enjaulado y rodeado de ratoneras. Haga lo que haga sufriré, y no estoy preparada para sufrir más. Ahora sufro por el miedo y no decido por el pánico. El futuro es aún más negro y ya no sé si quedarme en la jaula rodeada de ratoneras o arriesgarme a salir aunque sepa que voy a tener que soportar el dolor de todas ellas hasta lograr escapar. ¿Realmente qué compensa más? En frío es fácil decir "¡Huye!", pero soportar ese sufrimiento es más complicado de lo que parece. No estoy lista para avanzar, pero tampoco para quedarme. 
La vida ha perdido sentido. Nada es real, la vida es pura ficción porque al final acaba. La vida es una construcción de ficciones sin importancia. Esto no es real y a nadie le importa, y si le importara, realmente no importaría porque esa persona morirá y su opinión quedará para el olvido. La vida puede ser una ficción hermosa o terrorífica, pero siempre una pura invención. Somos personajes condicionados que se desarrollan en un espacio-tiempo y mueren, dando a sus sucesores parte de sus condicionamientos ficticios. 
Siempre he sido una persona llena de sueños y esperanzas, una persona, al fin y al cabo, extraña, pero nunca imaginé llegar a este punto de rareza. A veces creo que soy la única persona que mira el mundo de este modo. Me siento marioneta del destino y, sin embargo, sé que el destino es una ficción  que yo creo. No entiendo muchas cosas, de hecho, no entiendo nada; y es por eso que no encuentro la felicidad. Cómo entiendo a los poetas. Son personas que, como yo, se han parado y han observado el mundo como nadie más lo hace. Los poetas sufren porque conocen cosas que los demás mortales no se han parado a pensar u observar. Qué dura es la vida, queridos poetas, y qué bonita intentamos pintarla de vez en cuando para aliviar las penas y calmar el alma. Pintamos rayos de sol donde hay melancolía y paisajes hermosos donde tan solo hay deseos de libertad y esperanza. Somos así y no tenemos otro modo de decirlo. Alivia más una carta que un millón de palabras habladas.

miércoles, 29 de junio de 2016

Él cree

Él quiere irse, pero piensa volver.
Cree que la vida es eso.
Marcharse cuando quiera y volver como quiera.
Mentir a la persona a la que ama para meterse con ella en la cama.
Él cree que puede ocultar la verdad.
Él cree que se puede vivir sin remordimientos.
Él cree que tiene la solución, no la culpa.
Cree que la vida es eso.
Amar como sinónimo de mentir para no hacer daño,
cuando el daño viene de la mentira y el ocultamiento.
Él tiene la banalidad del mal.
Él cree que la vida es eso.
Yo creo que la droga es eso.

jueves, 3 de marzo de 2016

Nachtgedanken

-Eras mi media naranja, lo que pasa es que por dentro estabas podrida.

-Mis bragas no tienen lazo porque tú se lo arrancaste.

-Tenías razón. Es mejor llorar 2 días que soportarte 60 años.

-María es una puta.

-A veces te echo de menos.

-Tengo sueños en los que apareces tú y me gusta llamar pesadillas.

-Ojalá me recuerdes.

-Es imposible evitar lo inevitable.

-Me gustas cuando hablas, porque estás aquí.

-Si un tren se avería, te subes a otro.

-En mi cuento de hadas titulado "Es lo que hay", el príncipe azul se destiñe y se atraganta con un hueso de cerdo.

jueves, 4 de febrero de 2016

Carta a un mediocre

Me he dado cuenta de algo, ¿sabes?
 De algo que cada minuto confirma. 
Soy joven y los jóvenes hacen locuras. 
Quiero vivir. La vida está para vivirla, no para dejarla pasar ni para estudiarla. 
Quiero viajar, quiero arriesgar, quiero explorar. 
Tengo muchas cosas que hacer en mi lista y otras que aún no sé pero quiero improvisar de forma espontánea. 
Quiero revolcarme de noche en la arena de la playa teniendo clase al día siguiente, quiero decidir en 5 segundos que me voy a la montaña a perderme, quiero dejar de pensar por un instante, mirar a mi alrededor y sólo sentir, sentir que esto es vida, la vida que yo quiero. 
Sentirme completa por un momento y llorar de felicidad. 
Soy joven y los jóvenes disfrutan mientras pueden. 
Quiero vivir el momento, mi momento. 
Los momentos pasan y este es mío y no quiero perderlo por algo mediocre, aburrido y sin sangre como tú.
Contigo no vivo, me desvivo.


lunes, 19 de octubre de 2015

Sense identitat

Per aquells temps no erem ningú,
ens havien llevat la paraula, l'accent.

Per aquells temps hi havia algú,
amb traje i la mà dreta callava a la gent.

Però, hi havia rebels, una multitud.
Parlaven i s'amagaven, lliuraven la ment.

Els pobles es queixaven per culpa de UN:
"No tenim identitat per l'odi d'un sargent!"

sábado, 7 de febrero de 2015

¿Qué harás sin vida?

Y pensar que esta noche podrías estar con ella...
abrazando sus costillas y acariciando su cráneo...

Y pensar que preferiste marchar un momento...
sin pensar en la terrible eternidad de no verla...

Y pensar que el orgullo todo lo impide...
Vivir en un tiempo prolongado que no cesa...

Y pensar que lo que huye a la sombra...
jamás regresa de su nueva residencia...

Y pensar en el infinito dolor idiota...
Por un momento jugarse la vida...

Y pensar en el sinsentido de tu existencia...
Que ya no hay de quién huir...

Y pensar que piensas y temas pensar...
Que el pensamiento la piense y desees parar...

Y pensar en el mundo...
¿Qué harás sin vida?

domingo, 11 de enero de 2015

Perdida.

Cuando la eches de menos y no puedas decírselo.

Cuando desees abrazarla para sentirte completo.

Cuando te desveles por las noches y busques sus labios en la oscuridad.

Cuando la esperes en vano sentado, mirando por la ventana.

Cuando ella ya no quiera saber más de ti.

Entonces los días serán más fríos y más cortos.

Las noches serán más oscuras y más largas.

Y el amor será más triste y más profundo.

Y vivirás con el alma en un puño y el corazón atravesado.

Y tendrás en tu mente su evanescente imagen que cada día se volverá más borrosa.

Hasta que ames a un ser inexistente.

Entonces solo amarás su nombre y no te quedará otra que abrir la mano.

Adiós, Alma.

sábado, 27 de diciembre de 2014

Cariño

Con tus palabras que arañan como uñas, que desgarran el alma e infectan la herida.

Con tu odiosa mirada de cañón, con la que me bombardeas como a un enemigo.

Con tu muro de espalda, con el que te cubres, con el que intentas detener mis llamadas.

Y con todo eso aún te cuestionas qué sucede, todavía no sabes qué hiciste.

Dime, cariño, ¿qué se siente al saber que aquello a lo que amas se ha ido?

¿Qué te parece si te digo que es más duro tu amor que el olvido? 

¿Crees que es agradable vivir amando y odiando a un miserable?

¿Acaso no sabes que es mejor no amar que amar sin razones?

Cariño, tu amor se fue. Y si vuelve quizás no vuelva.

Y tú vivirás en la duda, escondido tras la puerta.

miércoles, 3 de diciembre de 2014

Crudeza.

La cabeza bien alta y los pies sobre el suelo,
sin querer saber la verdad...
















o la cabeza agachada y los pies en la tierra,
en la cruda realidad.






¿Soñar? ¿Vivir?
¿Dormir? ¿Morir?

Vivir soñando,
morir durmiendo.

Eso haría feliz.
Eso y sonreír.

Optimismo / Pesimismo
Vida / Muerte
Sueño / Realidad

Todo unido,
todo extremo.

Y al final hay cosas buenas y malas,
vivimos y morimos,
soñamos y algunos sueños se cumplen (o no).

Y no queda nada después de esta vida,
y todo se acaba cuando tú te vas.


miércoles, 26 de noviembre de 2014

Cuerpo y mente.

He vuelto a recaer, quizás.
La vida vuelve a ser lo mismo.

Mi cuerpo y mi mente me odian.
Se han unido para matarme.

No soy dueña de mis actos.
No controlo mis pensamientos.

Aniquilaría a mis rivales,
pero acabaría conmigo misma.

Me entregaría a los malos vicios,
desvaneciéndome poco a poco.

Pero no soy capaz,
aún me importo algo.

Bebería sin parar,
hasta quedarme inconsciente.

Pero no soy una alcohólica,
soy una bohemia.

Parecería una drogadicta
infectada de veneno.

Pero el drogarse es un acto de rebeldía contra el propio cuerpo.

No quiero rebelarme contra él,
solo que me entienda.

Aunque le grito,
no me escucha.

Aunque lo maltratara,
no mejoraría su actitud.

La mente lo tiene engatusado,
y esta no me quiere obedecer.

Son cómplices de mi desfallecimiento,
de mi subida y mi caída,

de mi estado,
de mi día a día,

Mi cuerpo y mi mente me odian,
y eso me tiene aterrada.

No poder salir de mí
ni poder permanecer siendo yo.

Resulta tétrico convivir así.

Mi cuerpo y mi mente me odian.
Se han unido para matarme.

Y yo no puedo luchar por mi vida contra mi vida.




Mi querido Libro.

Yo quería un buen libro
que me hablará de amor.
Siempre quise uno.

Por ello leí mucho.
Libros sin parar
y en gran variedad.

Algunos eran pésimos,
otros aparentemente buenos,
los demás no decían nada.

Había libros con atractivas portadas,
también con feas o raras,
pero por prejuicios los cerraba.

Unos atraían más,
otros menos;
pero ninguno tenía valor.

Pasaba el tiempo,
todos eran mediocres.
Pospuse mi proceso.

Me inicié en la lectura,
pero ahora en la absurda.
Me dejaba llevar; irracional.

Quería olvidar todo lo aprendido,
dejar de pensar por fin,
y ahora leer sin sentido.

En tal caos releí libros,
abrí los que permanecían cerrados,
arranqué y quemé páginas.

Entre hogueras, papeleras y trozos de papel;
entre desorden físico y mental;
entre agotamiento y locura.

Arañé portadas con las uñas,
mordí hojas con mis dientes,
aplasté todo lo inservible.

Estuve a punto de terminar,
rociándolo todo con gasolina,
sin leer ya más.



Entonces apareció mi Libro.
Uno que un día soportó mis prejuicios,
que no quise abrir.

Y, desde luego, 
él no había querido ser leído por mí.
Resurgió en el tiempo y espacio correctos.

A mitad de mi desastre,
en medio de una biblioteca deshecha,
casi en ruinas por mi búsqueda.

El Libro perfecto que nunca acabaré.
Del que jamás me desharé
del que no me cansaré.

Y leeré página a página,
hasta que mi cuerpo no pueda más,
hasta que la vejez impida.

Será el Libro de mi vida.
Es el Libro de mi vida,
inmortal y perfecto.

Una historia que jamás morirá,
ni con su destrucción.
Porque los libros cuentan.

Vivos o muertos la historia es historia;
y la nuestra, querido Libro,
aún está por contar.

domingo, 2 de noviembre de 2014

Frío, silencio

Se oye el silencio.
De vez en cuando ladra un perro a lo lejos.

Se oye el silencio.
Cuántas personas estarán ahora en sus casas.

Huele a frío, a nostalgia.
Y todo esto lo cubrimos con una manta.

Se oye el silencio y tomamos café.
Callados y vendados de arriba a abajo.

En el sofá que no dice nada.
En el sofá que si hablara contaría mil cosas.

Nos delataría, pero no puede.
Y seguimos en silencio.

Miramos la taza, pensamos.
Qué frío hace fuera.

La gente seguirá en casa por meses.
El perro ya no ladra más.

Hace frío y nos sentimos nostálgicos.
Así sin motivo.

Nos gusta la vida,
nuestra preciosa vida.

Amamos dormir y volver a despertar,
mirando un día nuevo en los ojos del otro.

Huele frío, a nostalgia.
Y realmente no estás aquí.

Es solo el recuerdo de tenerte
en el sofá ya mencionado con un té o un café.

El abrazarnos sin decir nada,
saboreando juntos este ambiente melancólico y frío.

Se oye el silencio.
Huele a frío y a nostalgia.

No estás aquí.
Pero no importa.

Hoy no debemos vernos,
saborearé yo este instante por ti.

Cuando la vida

Cuando la vida se convierte en un constante: quiero dormir, y tenemos tareas.

Cuando la vida se convierte en un constante: quiero reír, y debemos mantenernos serios.

Cuando la vida se convierte en un constante: quiero salir, y andamos encerrados entre papeles.

Cuando la vida se convierte en un constante: quiero viajar, y no tenemos dinero.

Cuando la vida se convierte en un constante: ¿qué sentido tiene esta vida?

Entonces todo se ve aún más negro y la vida se convierte en un constante miedo a vivir y morir.

Cuando la vida se convierte en un constante: miedo a vivir y morir, creemos que no queda nada.

Pero ahí es cuando la vida puede convertirse en un constante recuerdo de aquellos momentos felices que tuvimos, y ahí es cuando podemos crear otros pequeños recuerdos poco a poco.

Cuando la vida se convierte en un constante: recuerdo y un optimismo por cumplir minúsculos deseos, somos más felices.

Cuando la vida se convierte en una constante: felicidad, olvidamos lo negativo, nos sentimos llenos.

Cuando la vida se convierte en una constante: plenitud, nos va mejor.

Y cuando la vida se convierte en una constante: mejora, la vida deja de ser una constante.

lunes, 6 de octubre de 2014

Infierno.

Serías el diablo, el rey de los infiernos.
Vivirías en un lugar ardiente y oscuro.
Pecarías y me tentarías a seguir tu ejemplo.
Caería en tu trampa, seguro.
Aún es más apetecible pecar por ti, contigo.
Me condenarías y me arrastrarías hacia tu ardiente terreno.
Y sabría que no hay salvación, o sí.
Y moriría a tu lado, y resucitaría en un suspiro, un beso o un orgasmo.
Y aunque resucitara y tuviera la oportunidad de rehacer mi vida de otro modo, volvería a pecar al instante.
Y pecaría durante un siglo si pudiese.
Cada hora, minuto y segundo en un continuo pecado que nunca acaba.
Amando lo que ambos sabemos y riendo de los pobres infelices que prefieren rendir culto a un ser que quizá no salve a nadie.
Viviremos esta vida como infieles y la siguiente, si es que hay otra. 
Y aquellos infelices no vivirán ésta y quizás no tengan otra.
Y eso nos convierte en condenados satisfechos prisioneros del amor, pero sólo del nuestro.
Y te amaré y me amarás hasta que el fuego se apague y aún más allá.
Y viviremos así eternamente o hasta que esta vida arrase con nuestros cuerpos y quizá con nuestras almas.
Tú y yo en este infierno, ahora y siempre.
Hasta el final.

lunes, 22 de septiembre de 2014

Cielo efímero y eterno.

Dame una década, 
para tenerte un minuto.

Dame un segundo,
para amarte un siglo.

Piérdeme, búscame y encuéntrame.
Ódiame, enamórame y ámame,

Dame lo que te da la vida,
lo que te da vida.

Dame lo que no tuviste,
lo que tienes.

Colisionemos frontalmente,
accidentados, enamorados.

Viajemos sin salir,
más allá de este techo.

Más lejos que aquel tejado,
sobre las estrellas.

Paseando entre algodones,
entre suaves capas de amor.

Creando nuestro propio rocío,
dejándolo allí impregnado.

Creando vida y muerte,
amor y dolor.

Lanzando rayos y truenos,
paseando a media voz.

Dejando a la noche seguir oscura,
sin una luz en el cielo.

No nos hace falta ahora.
Sólo dos cuerpos.

Dos cuerpos viajeros,
dos cuerpos idos y permanentes.

Y todo sin salir de esta cueva,
sin levantarse siquiera.

Viajar a otro mundo,
vivir allí por un instante.

Pero tú y yo aquí.
Aquí y allí.

Tú y yo,
efímera y eternamente.

Una y otra vez
y a cada instante.

Rozando y amando,
acabando y empezando.

Así tú y yo aquí
y en nuestro universo paralelo.